Η ΕΣΑΚ καταψήφισε τον απολογισμό του Ταμείου Υγείας - Η τοποθέτηση και η δευτερολογία στη Γ.Σ. του 2010 PDF Εκτύπωση E-mail
Εξελίξεις στην υγεία, στο ΤΥΠΑΤΕ και ΕΛΕΜ
Πέμπτη, 06 Μάιος 2010 20:44

Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ 

 

 

Η φετινή Γ.Σ. του ταμείου υγείας γίνεται μέσα σε μια καθοριστική για τους εργαζόμενους και ιστορική για το εργατικό κίνημα περίοδο. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξαπολύει απανωτά αντεργατικά χτυπήματα. Τελευταία και με πρόσχημα τα ελλείμματα, που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διαχρονικά δημιούργησαν υπέρ του κεφαλαίου, εξαπολύει τώρα τα πλέον αντιλαϊκά μέτρα. Στην επιχείρηση αφαίμαξης του λαού προχωράει μαζί με τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου ΝΔ – ΛΑΟΣ και με την ΕΕ και το ΔΝΤ.  

Οι εργαζόμενοι και ο λαός θα μπουν στη γωνία για πολλά χρόνια. Δεν είναι μόνο αυτά που θα χάσουν, αν περάσουν τα μέτρα. Είναι ότι θα χάσουν και την ικανότητα αντίδρασης, αν πιστέψουν ότι είναι υπεύθυνοι, όπως νύχτα – μέρα τους πιπιλίζουν το μυαλό ντόπιοι και ξένοι ηγέτες και ΜΜΕ, πως τάχα ζουν καλύτερα από το επίπεδο που τους επιτρέπει ο πλούτος που παράγουν.

Αυτός ο ισχυρισμός είναι ψευδής, γιατί ο πλούτος που παράγουν φτάνει για να έχουν τόσα κι άλλα τόσα, αν δεν τον καρπώνονταν οι εργοδότες. Ο ισχυρισμός αυτός, όμως, αποκαλύπτει παραπέρα ότι τα μέτρα δεν είναι προσωρινά και ότι πρόθεση του κεφαλαίου είναι να τα διατηρήσει και να τα αυξήσει ακόμα για να διευρύνει τα προνόμιά του, συμπιέζοντας κι άλλο τους εργαζόμενους και εξαθλιώνοντας παραπέρα το λαό. Είναι υποκριτική η δήλωση της κυβέρνησης ότι τάχα τα μέτρα είναι προσωρινά. Η αλήθεια είναι ότι είναι μόνιμα και προαποφασισμένα. Εφαρμόζονται ή και επιδιώκεται η εφαρμογή τους σε ολόκληρη την ΕΕ. Αποτελούν συμφωνημένο στόχο της ΕΕ και απορρέουν από το ίδιο το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. 

Μέσα σε αυτόν τον καταιγισμό χτυπημάτων δεν μένει, προφανώς, άθικτος ούτε ο τομέας της υγείας αφού και η υγεία είναι εμπόρευμα, κακώς λέμε αλλά είναι. Από τη στιγμή, δηλαδή, που η ικανότητα του ανθρώπου προς εργασία, η εργατική του δύναμη, είναι εμπόρευμα (μισθώνεται, προσλαμβάνεται, απολύεται, νοικιάζεται, χρησιμοποιείται με όλες τις μορφές) είναι πολύ φυσικό στη διαδικασία του εμπορεύματος να εντάσσονται και οι ανάγκες του, η Υγεία, η Παιδεία κλπ. Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Και βέβαια η εμπορευματοποίηση γίνεται και πεδίο διαφθοράς. Το ότι αναφερόμαστε, λοιπόν, σήμερα όπως και παλιότερα, στην εμπορευματοποίηση της υγείας δεν είναι για να την αποτρέψομε (κάτω από τις σημερινές συνθήκες αυτό δεν είναι ακόμα δυνατό), είναι για να συνειδητοποιήσουμε ότι η ρίζα του κακού βρίσκεται στο σύστημα. Όλο και λιγότερες θα γίνονται, λοιπόν, οι παροχές των ταμείων (όσοι χρειάστηκαν χειρουργείο, οδοντιατρική περίθαλψη, φυσικοθεραπείες κλπ το ξέρουν πολύ καλά), ενώ παράλληλα θα ζητούνται από τους εργαζόμενους να προσφέρουν όλο και περισσότερα (π.χ. με την αύξηση της εισφοράς τους ή την παράλληλη ιδιωτική ασφάλιση). 

Από καιρό λέμε ότι η γιγάντωση του ιδιωτικού τομέα υγείας και η συρρίκνωση του δημόσιου είναι επιλογή και ταυτόχρονα ανάγκη του καπιταλισμού, γιατί νέοι τομείς της οικονομίας, όπως η υγεία, δίνουν διέξοδο για επένδυση κεφαλαίων σε νέους προσοδοφόρους τομείς. Τα ταμεία υγείας, όπως τα δημόσια νοσοκομεία κλπ, δεν θα επιβιώσουν, γιατί δεν τα θέλουν. Αυτό πλέον αρχίζουν να το αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι. Δεν κρύψαμε, ακόμα και σε καιρούς που κάποιοι μας ειρωνεύτηκαν, ότι η κατάσταση δεν αφήνει πλέον περιθώρια παραχωρήσεων από το κεφάλαιο και η διέξοδος είναι πλέον πολιτική. Δεν κρύψαμε ότι απαιτείται μια άλλη, λαϊκή εξουσία, που θα βάζει πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα των εργαζομένων, που θα κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια, ανάμεσά τους και αυτά της υγείας. Η δημόσια δωρεάν υγεία για όλους δεν είναι μόνο ένας πολιτικός στόχος, είναι η ανάγκη του κάθε εργαζόμενου, είναι αυτό που του αξίζει σήμερα, την εποχή της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης, η οποία μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες σε όλους, αλλά που δεν φτάνουν στον εργαζόμενο αν δεν ξεπουληθεί. Παραδείγματα φτωχών χωρών, όπως η Κούβα, δείχνουν το υψηλό επίπεδο υγείας και την απελευθέρωση δυνάμεων που υπηρετούν το λαό και άλλες γειτονικές χώρες της Λατινικής Αμερικής. Νωπά είναι ακόμα τα παραδείγματα των πρώην σοσιαλιστικών κρατών και ιδίως αυτό της Σοβ. Ένωσης για το υψηλό επίπεδο υγείας που παρείχετο δωρεάν στο λαό. 

Όμως ακόμα και τώρα ισχυριζόμαστε ότι υπάρχουν δυνατότητες αντίστασης και αγωνιζόμαστε για να εμποδίσουμε, να καθυστερήσουμε τις εξελίξεις, που προωθούν οι κυβερνήσεις και το κεφάλαιο. Επιδιώκουμε να πληρώσει ο εργοδότης τα ελλείμματα του ταμείου μας, ζητούμε 1400 € βασικό μισθό, επιδιώκουμε να καταργηθούν οι συμβάσεις με τον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα υγείας, ζητούμε να μην υπάρχει συμμετοχή στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εργαστηριακές εξετάσεις, νοσήλια και θεραπείες, ζητάμε εξασφάλιση μέτρων Υγιεινής και Ασφάλειας με συγκρότηση κρατικού Σώματος γιατρών Εργασίας και τεχνικών Ασφαλείας και λειτουργίας τους στα Κέντρα Υγείας.

 

Αυτά μπορούμε να τα πετύχουμε τώρα, αρκεί να υπάρχει ένα ρωμαλέο διεκδικητικό κίνημα για το οποίο σταθερά παλεύουμε. Οι τελευταίες εξελίξεις ανέδειξαν το ΠΑΜΕ και το κλαδικό σωματείο Χρηματοπιστωτικού ως τον ταξικό πόλο, πράγμα που αναγνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων. Ο αγώνας μας φυσικά εντάσσεται στον απώτερο στόχο μας. Δηλαδή δεν μπορούμε και δεν το κάνουμε να παραπλανούμε σήμερα τους εργαζόμενους και να δημιουργούμε ψευδαισθήσεις και ουτοπικές ελπίδες, με τις οποίες στην ουσία θα βάζουμε τους εργαζόμενους να πληρώσουν άδικα χωρίς να σώζονται. Έτσι η στάση μας στο Ταμείο Υγείας όλη την περίοδο αυτή και μέσα από τα όργανα ευθύνης που αναλάβαμε υπηρετούσε το σκοπό αυτό. Σταθήκαμε αντίθετοι στην πλειοψηφούσα λογική στο ΤΥ, που ακολουθεί γραμμή ενσωμάτωσης και αποδέχεται τις επιλογές των κυβερνήσεων. Σταθήκαμε επίσης αντίθετοι σε όσα πρακτικά και διαχειριστικά θέματα αντιμετώπισε το ΔΣ μέσα στο ίδιο πνεύμα.

 

 

Για όλους τους παραπάνω λόγους και κύρια για τον επικίνδυνο για τους εργαζόμενους προσανατολισμό του Ταμείου καταψηφίζουμε το διοικητικό και οικονομικό απολογισμό του Ταμείου Υγείας. 

 

Στη σημερινή συγκυρία, που οι αγώνες των εργαζομένων και όλου του λαού στρέφονται κατά της κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ για την απόκρουση της επίθεσής τους, είναι αποπροσανατολιστικό να συζητάμε οποιαδήποτε άλλη λεπτομέρεια του μικρόκοσμού μας. Το δίλημμα που βάζουν και οι μέρες για την έξοδο από την κρίση είναι λαϊκή εξουσία ή βαρβαρότητα.

 

 

 

 

Η ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ 

(η ομιλία έγινε εκτός κειμένου και εδώ αποδίδεται το πνεύμα της) 

Από τις τοποθετήσεις των παρατάξεων και άλλων ομιλητών διαπιστώσαμε ότι το κύριο ενδιαφέρον και αυτής της Γ.Σ. είναι το μέλλον και η βιωσιμότητα του ταμείου. Θα συμφωνήσουμε ότι αυτό είναι πράγματι ένα ζήτημα, συμπληρώνουμε όμως εμείς ότι ένα κύριο ζήτημα είναι επίσης ο σκοπός και η κατεύθυνση του ταμείου στις παρούσες συνθήκες. Διαπιστώνουμε όμως εδώ μια ασυμφωνία: Ότι όλοι οι ομιλητές έβαλαν το ζήτημα της αύξησης των εισφορών των εργαζομένων, είτε μονομερώς από τους ίδιους είτε με ταυτόχρονη αύξηση των εργοδοτικών εισφορών, αγνοώντας ή παραβλέποντας το περιβάλλον που διαμορφώνεται γύρω μας. Και ενώ πριν από τρία και δεκατρία ακόμα χρόνια τοποθετούμασταν θεωρητικά και υπήρχε τότε μια δικαιολογία για αυτούς, σήμερα έχομε τη σκληρή πραγματικότητα που μας ξυπνάει. Βλέπουμε την άγρια επίθεση της κυβέρνησης και του κεφάλαιου σε πλήρη ανάπτυξη σε όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δεδομένα. Όχι μόνο θα μειωθούν σύντομα και οι δικοί μας μισθοί, αλλά θα βρεθούν πολύ πιθανόν και συνάδελφοί μας χωρίς δουλειά, αν δεν αναπτύξουμε ταξικό και ικανό κίνημα αντίστασης. Είναι γνωστές εξ άλλου οι φιλολογίες που προλειαίνουν το έδαφος, ότι θα μείνουν δύο, το πολύ δυόμισι τράπεζες. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η ύπαρξη του ταμείου είναι αδύνατη και ο μόνος δρόμος κάποιας επιβίωσής του είναι η σύνδεσή του αγώνα για το ταμείο με τον αγώνα ανατροπής των αντιλαϊκών αυτών μέτρων.

Και για τις διάσπαρτες φωνές καταλαβαίνει κανείς ότι μπορεί να προέρχονται και από κάποια αγωνία. Για τις άλλες παρατάξεις όμως; Αντί να αναλάβουμε δράση και να χτίσουμε αυτό το κίνημα που απαιτείται (κάτι για το οποίο είμαστε πεισμένοι ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού το μάχονται), εμείς σήμερα ομφαλοσκοπούμε στο μικρόκοσμό μας, μήπως και μπορέσουμε με διάφορα μέτρα να παρατείνουμε την επιβίωση του ταμείου για λίγα έστω χρόνια. Αυτό δε που είναι εξοργιστικό είναι που προτείνεται ο εύκολος, ο οπορτουνιστικός τρόπος, αυτός της αύξησης των εισφορών και της μεταφοράς κονδυλίων από άλλους λογαριασμούς. Ακούγεται άκρως αντιφατικό από τη μια να καλείς κάποιον να πληρώσει αμαχητί, γιατί υποτίθεται ότι "δεν μπορούμε τώρα να πετύχουμε κάτι διεκδικώντας", και από την άλλη να του κάνεις κριτική ότι "μετράει το μπόϊ του εργοδότη καθισμένος στον καναπέ και γι αυτό του φαίνεται μεγάλος". Αυτό είναι το μεγαλείο και οι μέθοδοι του οπορτουνισμού για να σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία. Για τις παρατάξεις αυτές καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι αυτή είναι η πολιτική τους, ότι δεν θέλουν κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης, όσο κι αν στα λόγια λένε το αντίθετο. 

Εμείς λέμε: Αν μια πρόταση δεν μπορεί να αποτελέσει μόνιμη λύση, τότε δεν θα πρέπει να τίθεται. Άλλως είναι εκ του πονηρού. Και εξηγούμαστε: Οι πιο πολλοί ομιλητές που τοποθετήθηκαν υπέρ της αύξησης των εισφορών ήσαν συνταξιούχοι ή εργαζόμενοι πολύ κοντά στη σύνταξη. Οι άνθρωποι δεν το έκρυψαν ότι επιζητούν τη λειτουργία του ταμείου (όχι τη σωτηρία) για τόσο διάστημα όσο είναι το προσδόκιμο ζωής τους. Όμως οι νέοι συνάδελφοι, που είναι οι κατ' εξοχήν χαμηλόμισθοι και θα κληθούν να πληρώσουν κατά κύριο λόγο, πώς θα υποβληθούν σε μιά τέτοια θυσία, που δεν θα λύνει μόνιμα το πρόβλημα; 

Πέρα από αυτούς, όμως, είναι και οι παρατάξεις, που πουλάνε ανοιχτά ή συγκεκαλυμμένα πατριωτισμό υπέρ του ταμείου. Όμως ο πατριωτισμός τους για το ταμείο είναι προδοσία για τους συναδέλφους. Τους κρύβουν την αλήθεια. Για εμάς έχει αποδειχθεί ότι η μόνη λύση είναι η δημόσια και δωρεάν υγεία, όπως την αναπτύξαμε και δια παραδειγμάτων στην πρωτομιλία μας. Αυτό δεν είναι μόνο το ζητούμενο ως λύση, είναι και αυτό που αξίζει να έχει ο εργαζόμενος. Για τις άμεσες δε επιδιώξεις μας είμαστε επίσης πολύ σαφείς. Αν κάποιοι θέλουν να προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν για να διαστρεβλώσουν τις θέσεις μας, τους καλούμε να τις μελετήσουν πάλι. Το κίνημα της αντίστασης και των αλλαγών σφυρηλατείται τελικά με ή χωρίς αυτούς.